De schaduw van de wind

Zo, ik ben weer enkele maanden en een bestseller verder. Als iemand in deze leesclub zich kan beroepen op het uitsluitend lezen van AKO Top Tien boeken, dan ben ik het wel. Toch? Harry Potter, Vliegeraar, Magische Cirkel, Joe Speedboot, stuk voor stuk megasellers. In dat rijtje kan er weer een toegevoegd worden: In de Schaduw van de Wind (SvdW), in Nederland meer dan 500.000 verkocht, geloof ik. (En ja: In Europa ligt inmiddels op mijn nachtkastje!)

Als je de kaft van SvdW ziet, zul je het boek vast herkennen. Het lag vorig jaar in elke winkel op een prominente plek. Beetje mistig, oude lantaarnpalen, sepia-kleuren. Kortom, jaren ’30, geheimzinnigheid, suspense, zelfs een beetje spooky. Maar ook melancholie, romantiek, de hang naar vroeger tijden. De foto is treffend gekozen.

In SvdW wordt Daniel door zijn vader meegenomen naar het Kerkhof der Vergeten Boeken. Hij mag een boek adopteren en kiest voor In de Schaduw van de Wind, geschreven door Julian Carax. Het wonderlijke is dat Daniel in de jaren erna steeds mensen, vooral vrouwen, ontmoet die sterk doen denken aan de personen uit dat boek. Prachtige vrouwen vol geheimen, angstaanjagende bad guys, oude mannen, en echte vrienden.

Een speurtocht ontvouwt zich waarin Daniel -geobsedeerd door de persoon Julian Carax- probeert te achterhalen wat zich in Julians leven heeft afgespeeld in het Barcelona van de jaren ’30, en bovenal, wat er van hem is geworden. Leeft ie, of leeft ie nie?

Prachtig geschreven, prachtig verhaal. Op driekwart van het boek denk je precies te weten wie wie is, en hoe het gaat aflopen, en als het uit is, blijken al je vermoedens volledig uit de lucht gegrepen en is het verhaal totaal anders geëindigd.

Een prima samenvatting zonder spoilers staat op Boekgrrls: [klik]. Er is trouwens ook een hyves: [klik] en hier kun je de eerste twee hoofdstukken neerladen: [klik].

In de superlatieven van fans, (klik hier maar eens) duikt trouwens steeds weer Verborgen Historie op, niet geheel onterecht.

Titel De schaduw van de wind

Auteur Carlos Ruiz Zafón

Uitgever Signature

pagina’s 542

ISBN 9056720783

Leeslogger: Curse of Millhaven

Ik weet niet wat het is, maar ik heb nooit eerder echt de behoefte gevoeld iets van Ronald Giphart te lezen. En om eerlijk te zijn is die behoefte, na het lezen van “ik omhels je met duizend armen” bepaald niet toegenomen. Dat komt overigens zeker niet door de verhaallijnen, die ik op zich meer dan de moeite waard vind.

Zo vind ik de sfeer rondom het sterfproces van moeder treffend en ontroerend beschreven. Ook de bepalende rol die de camera speelt in beide verhaallijnen (rondom de dood van moeder en tijdens de vakantie op La Palma) spreekt mij aan.

Ik heb echter weinig binding gekregen met de “vrienden”-club met wie Giph naar La Palma vertrekt. Het gedoe tussen de vrienden onderling, de zeurderige conversaties en bij vlagen flauwe grappen komen op mij wat geforceerd en onecht over. Ik had het gevoel langs de zijlijn te staan. Maar het is toch vooral de schrijfstijl waar ik over struikel.

Passages als: “Meestal zat ik verweesd in het ziekenhuis, manmoedig te werken aan een doorwrocht oeuvre over literatuur & het leven zelf, en schreef ik noest en krachtig tot het moment dat schrijfkramp, afasie, krankzinnigheid of een kwispelend gevoel in mijn lendenen mij dwongen mijn toetsen te laten rusten.”, wisselen zich in hoog tempo af waardoor ik het soms tamelijk hoogdravend vind. Een kwestie van smaak.

Het veelvuldige gebruik van het &-teken in bijvoorbeeld: Rolexen & dure pakken, McDonald’s-Petjes & t-shirts, Samarinde & ik, mijn vader & zijn oud-collega, mezelf & de mensen, Phuket & Ibiza, lief & vrolijk, kan mij ook al niet echt bekoren. Eveneens een kwestie van smaak, denk ik zo.

Misschien de film dan maar (hoewel ik daar nog weinig positiefs over gelezen heb)?

Recensie door: Manja

Ronald Giphart – Ik omhels je met duizend armen

isbn 9057590158 / van nijgh & ditmar

Een pareltje, deze rainbowpocket uit 1993. Het verhaal speelt zich af in het Amazonegebied waar de hoofdpersoon Antonio José Bolivar Proaño in het afgelegen dorpje El Idilio zijn dagen slijt.

El Idilio kent een arrogante heerszuchtige burgemeester, met wie de oude man het regelmatig aan de stok heeft. Ooit leefde de man als boer in het regenwoud. Na een bar regenseizoen mislukt de oogst en overlijdt zijn vrouw. Hierna gaat Antonio tussen de indianen leven, maar op een gegeven moment moet hij noodgedwongen dit dorp verlaten en komt in El Idilio terecht.

De sfeerbeschrijving van het dorp en de beeldende karakterbeschrijvingen van bijvoorbeeld de tandarts en de burgemeester maken dat je je in El Idilio waant. Antonio is dol op liefdesromannetjes. Via een lerares heeft hij een stapel boeken meegekregen, die hij telkens weer herleest.

Ondertussen wordt het Amazonegebied meer en meer onveilig gemaakt door goudzoekers en handelaren, die zich weinig respectvol ten opzichte van de natuur gedragen. Een van hen doodt een jonge ocelot. De oude man weet dat de moeder van dit dier vervolgens niet zal rusten voor zij wraak heeft kunnen nemen. Antonio wordt door de burgemeester aangewezen als de persoon die dit moederdier moet doden zodat de inwoners van El Idilio niet langer met dit gevaar hoeven te leven. Het laatste deel van het boek gaat over zijn eenzame maar respectvolle strijd tegen deze ocelot.

Louis Sepúlveda – De oude man die graag liefdesromans las

Amsterdam, 1993
Uitgeverij: J.M. Meulenhoff
ISBN: 90-290-2702-9
1993
Vert. van: Un viejo que leía novelas de amor. – Madrid : Júcar, 1989. – (Azanca ; 29)

Recensie door Manja

De laatste weken is veel te doen om de verfilming van het boek “De Vliegeraar”. Dat is ook geen wonder als je bedenkt, dat er nogal wat expliciete scenes voorkomen in het verhaal, waar een gemiddeld religieus mens, en daar reken ik moslims gemakshalve ook maar toe, zich een hoedje van schrikt. Verkrachting, pedofilie en travestie komen als rotte appelen van de granaatappelboom vallen, en als moslimjongetjes daarbij het slachtoffer zijn, kun je je de heisa wel voorstellen.

“De Vliegeraar” gaat om een verhaal van twee jongens -Amir en Hassan – die in diepe lotsverbondenheid met elkaar opgroeien. In het Afghanistan van de jaren ’70, nog voor de inval van de Sovjets. In een relatie van hechte vriendschap, maar ook een van zeggenschap en ondergeschiktheid. Van een rijkeluiszoontje met een welvarende vader, en een vriendje die de zoon is van paps’ huisknecht.

Hassan en zijn vader Ali zijn Hazara, sjie’iten –van oorsprong uit Mogolië- die geknecht zijn en worden behandeld als tweederangsburgers. En later door de Taliban trouwens op gruwelijke wijze een kopje kleiner zijn gemaakt.

De oorspronkelijke titel is “The Kite Runner”, iets wat ik niet 1-2-3 zou vertalen als “De Vliegeraar”. “De Vliegeraar” is letterlijk diegene die alle touwtjes in handen heeft. Degene die achter de vlieger aanholt, heeft dat hooguit als aspiratie. In Nederland gaat het boek dus eigenlijk over de bovenliggende partij, Amir, in de engelstalige boeken gaat het kennelijk om Hassan, de knecht. Maar goed.

Het boek bestaat uit drie delen, in zoverre doe ik met het bovenstaande het verhaal tekort. Het eerste deel speelt zich af in Afghanistan. Vervolgens zien we in het tweede gedeelte Amir volwassen worden in de USA en worstelen met zijn verleden, met zijn vader, en met Hassan. Het derde verhaal handelt over de speurtocht van Amir -terug in Afghanistan- naar het zoontje van Hassan.

“De Vliegeraar” is al tenminste twaalf maanden een bestseller. Het is dan ook een bijzonder boek, dat ik vooral in het eerste deel sterk vind. Het kan trouwens geen toeval zijn, dat ik, maar ook een paar anderen die ik heb gesproken, rond pagina 80 even in een dip raak. Het schuldgevoel van Amir krijgt dan een toontje van voortdurend zelfbeklag, dat irritant kan worden. Lees daar gewoon overheen en laat je meeslepen naar een thriller-achtig slotstuk, met een ietwat suikerzoet einde.

Titel De Vliegeraar

Auteur Khaled Hosseini

Uitgever De Bezige Bij

Pagina’s 351

ISBN 9023418999

Leeslogger: Curse of Millhaven

Is er een leven na HP7?

JK Rowling zal het volmondig bevestigen: voor haar begint het leven nu pas. Af en toe nog een filmscriptje redigeren (HP6 en HP7 moeten nog verfilmd worden), nog een boek schrijven voor een volwassen publiek, maar verder vooral veel ontPotteren, denk ik.

Een arm lezertje als ik mag op zoek naar andere bezigheden. Want ja, je valt toch in een gat, niet?         Ik weet nu hoe het afloopt, een HP8 lijkt me erg onwaarschijnlijk (maar niet onmogelijk!).

Ik vind het trouwens opvallend, dat ik in Nederland in ‘dé Media’ nog helemaal geen spoilers ben tegengekomen. Nou kijk/luister/lees ik vrij selectief, maar toch. Meer dan dat er “iemand” doodgaat, ben ik eigenlijk nog niet tegengekomen. Kennelijk houdt iedereen zich prima aan de erecode om niets te verklappen.

Voor mezelf heb ik trouwens nog niet uitgemaakt welke van de zeven ik nou het beste vind. Deel 5, 6 en 7 maken de meeste kans. Harry Potter and the Deathly Hallows is vooral zo knap, omdat het kostschoolsfeertje uit de eerste boeken totaal verdwenen is, en dat er een spannende, noem het volwassen, avonturenroman voor in de plaats is gekomen. Wat ook bijna verdwenen is, is dat zeikerige huiltoontje van Potter, als ie alles weer eens alleen wil doen, zijn vrienden niet in die poel van ellende wil trekken, of als hij zich weer eens bedrogen voelt door Dumbledore/Perkamentus. En dat gejank om zijn vermoorde ouders, ja, dat weten we nou wel en het ligt er gelukkig niet meer zo dik bovenop.

Het is ook geen vrolijk boek. Er vallen nogal wat doden, powergirl Hermelien wordt gemarteld, voortdurend hangt de dreiging van ontdekking van hun verblijfplaats boven het hoofd. Potter, Ron en Hermelien zijn 80% van de tijd op de vlucht voor überkiller Voldemort. Ze verplaatsen zich om de paar dagen naar een andere plek. Bossen, heuvels, water, het maakt niet uit, als ze maar hun tentje, omgeven door tientallen beschermingsspreuken, kunnen opzetten. Voortbewegen doen ze vrijwel altijd onder de Onzichtbaarheidsmantel (een van de Deathly Hallows) en met Verdwijnselen, in hun jacht op de Horcruxes, die stuk voor stuk vernietigd moeten worden.

Leuk dat in deel 7 talloze kleine en grote zaken en zaakjes uit alle voorgaande delen nog eens opgerakeld en verklaard worden. Olivander de toverstokkenverkoper, Dobby de huiself, Goudgrijp, Bellatrix Lestrange (naar mijn stellige overtuiging dé ideale partner voor een lange nacht met hete, dampende sex, maar ja, het blijft een boek voor alle leeftijden natuurlijk), de sorteerhoed, het Dagboek van Tom Riddle, de trein, zelfs de chocoladekikker komt voorbij, geloof ik.

De toverschool Hogwarth’s komt in het hele stuk nauwelijks voor eigenlijk. Behalve in de onvermijdelijke eind-’battle’ tussen HP en Voldemort, die natuurlijk op Zweinstein plaatsheeft.

Apetrots ben ik ook op mezelf: ik heb al jaren een beeld van welke rol Severus Sneep/Snape speelt in dit laatste boek, en verdomd zeg, helemaal goed geraden. (Bravo, CoM!) Maar soms zit ik er ook flink naast, hoor. Zo wist ik zeker dat puntjepuntje het niet zou overleven, maar op de laatste pagina is hij alive ‘n kicking!

Waarom al die heisa over dat laatste hoofdstuk, by the way? Waarom heeft dat ding jaren in de kluis gelegen? Een beetje flauw: met oude bekenden die nu ineens vader en moeder zijn en hun kinderen, vernoemd naar andere oude, vooral dode, bekenden, naar de trein brengen…., een ontzettende afknapper. Afgezien daarvan, hulde, maar ik ben blij dat het voorbij is. Geen zwart gat voor mij dus, maar eindelijk tijd voor nog vele andere boeken.

Titel Harry Potter and the Deathly Hallows

Auteur J.K. Rowling

Uitgever Bloomsbury

pagina’s 607

ISBN 97 80747591061

Leeslogger: Curse of Millhaven

Ik kreeg Afgunst ergens gratis bij, ik geloof bij de Magische Cirkel. En nu kan ik dus eindelijk meepraten over millionseller Saskia Noort.

Een ex van Susan is -verblind door jaloezie op haar succes als schrijfster- vastbesloten haar een lesje te leren. Het begint bij ‘slechts’ een ontvoering, maar loopt via marteling en vernedering tot een poging tot moord.

Twee ik-figuren die beurtelings hun verhaal doen, en als twee wolven (wolvinnen?) om elkaar heendraaien. Fascinerend. Het verhaal krijgt nog een onverwacht eind met het emailtje van ontzettende-fokking-laffe-matenaaier-lafbek Thom. Wat een hypocriete hufter! (En natuurlijk is het Noorts bedoeling dat iedereen dat vindt, maar dat maakt het niet minder leuk.)

Titel Afgunst

Auteur Saskia Noort

Uitgever Ambo | Anthos

pagina’s 95

ISBN 97 890 59650497

Leeslogger: Curse of Millhaven

Al eerder verscheen hier een recensie van De Acht van Katherine Neville. Tijdens mijn vakantie heb ik de opvolger De Magische Cirkel gelezen. En ik ben er een stuk minder enthousiast over.

Niet dat het matig geschreven is, of dat het plot nou zo slecht is (wie ben ik om daar over te oordelen?), maar, het is net of ik het allemaal eerder heb gelezen.

Het is weer een “een intelligente, tamelijk literaire bibliothriller, vol vaart”, met een dito intelligente, vrouwelijke hoofdpersoon. Die ook weer ontzettend mutserig in alle opengeklapte valstrikken loopt, die zijn uitgezet. Eruit wordt gered door kerels-van-stavast, waarvan er één natuurlijk, ook die voel je al mijlenver (vanaf pagina 129 eigenlijk al) vantevoren aankomen, uiteindelijk de bad guy is.

Ook weer een complex gegeven, met veel (quasi-)wetenschappelijke uitleg, en een verhaal dat regelmatig schakelt tussen heden en héél lang geleden (Romeinse Tijd). En natuurlijk een ‘schat’ waarmee niet minder dan het eeuwige leven verworven wordt. Of de heerschapij over de aarde. Of zoiets.

Leuk, prima boek, echt geen miskoop, maar als jouw tijd en budget beperkt zijn, lees dan liever De Acht.

***hier nóg een recensie van dit boek: klik***

Titel De magische cirkel
Auteur Katherine Neville

Uitgever Luitingh
ISBN 9789024558100
Aantal pagina’s 591

Leeslogger: Curse of Millhaven

Lomark is een dorpje ergens in Nederland, aan een rivier, diep verborgen achter bomen en een geluidsscherm van een rijksweg in de verte. Ik moet zelf telkens sterk denken aan de Liemersstreek, of specifieker, aan Lobith. Ik denk dat Lomark een synoniem daarvan is. Als je melancholische beschrijvingen van Fransje verder volgt, krijg je vanzelf een prachtig, helder beeld van een Lomark dat jij ook vast wel ergens weet te liggen.

Waar wellicht heb jij een ander dorpje voor ogen. Het is in ieder geval zo’n klein, vriendelijk gehucht, met hooguit één fabriek, veel koeien, en een klein aantal zeer opmerkelijke personen.

Hoofdpersoon is dus Fransje, die in zijn pubertijd na een ongeval zwaar gehandicapt raakt en zich richting zijn volwassenheid optrekt aan enkele vrienden, de mooie PJ, en vooral de onuitputtelijke energiebundel Joe Speedboot. De Volkskrant heeft al een prima recensie geschreven, dat ga ik hier niet dunnetjes overdoen, maar ik wil wel wat dingen kwijt.

Allereerst, het boek is voor mij vanaf nu hét voorbeeld van hoe je luchtig, beeldend, scherp, grappig, sierlijk, melancholisch, niet zwaar op de hand en origineel kan schrijven.

Ik ben er echt lyrisch over: ik ruik de frisse velden in de lentedauw, voel de verzengende hitte van het droge hooi in de zomer, bibber mee met Fransje tussen de ijsschotsen in de rivier, en word tenslotte óók verliefd op PJ. Echt heel bijzonder.

Fransje stort zich na zijn ongeluk op het schrijven. Honderden schriftjes schrijft hij vol met zijn dagelijkse observaties –ik weet niet of je het nou een dagboek moet noemen- en het boek leest als een soort extract daarvan. Systematisch en nauwgezet brengt hij zo zijn reis van pubertijd naar volwassenheid in kaart, en ook die van zijn vier, vijf vrienden. Een lineair verhaal, zonder allerlei flashbacks.       En overzichtelijk, zonder veel uitstapjes en zijtakken. In een paar zomeravonden moet je het toch kunnen uitlezen.

Wacht niet tot die zomer voorbij is!

Titel Joe Speedboot

Auteur Tommy Wieringa

Uitgever De Bezige Bij

pagina’s 316

ISBN 90 234 1433 0

Leeslogger: Curse of Millhaven

Even eens heel iets anders. Deze entertainer is een voormalig leraar die nu als slam-dichter door heel Amerika volle zalen trekt. Dit stuk van hem gaat over hoe hij, als leraar, de minachting van een advocaat moet ondergaan en hoe hij daarop reageert. Het stuk heet: "on what teachers make"

Fred

Judith Visser maakte met dit boek in 2006 haar debuut. Het gegeven: de prostitutie ingaan omdat je (eerste) vriend (voor het eerst) is vreemdgegaan, blijft mij gedurende het hele boek een beetje dwars zitten. Door betaalde seks te hebben probeert Kim (de hoofdpersoon) toekomstige teleurstellingen in de liefde tegen te gaan. Dit uitgangspunt blijft voor mij gedurende het hele boek vergezocht en wordt ook nergens overtuigend. Omdat het boek zelf zeker de moeite van het lezen waard is, moet deze kritische kanttekening je absoluut niet weerhouden het boek te lezen.

Kim neemt ons, in haar zoektocht naar een geschikte werkplek, mee langs diverse Rotterdamse sexhuizen en -clubs. Ranzige uitbaters, klanten die soms op hilarische wijze worden geportretteerd en collega’s die soms noodgedwongen in de prostitutie zijn beland. De hardere wereld van bijvoorbeeld raamprostitutie of tippelzones met de vaak bijbehorende drugsproblematiek komen in dit boek niet aan de orde. Kim wil haar tegengif opbouwen in een relatief beschermde setting. Met name de karakterisering van de klanten door het boek heen en de gevoelens van Kim ten opzichte van haar werk in het algemeen en de bepaalde klanten in het bijzonder, maken dat je het boek snel wilt uitlezen. Naarmate de ontknoping nadert wordt het boek ook steeds boeiender om te lezen. De ontknoping zelf is zeker origineel.

Het boek is vlot en plezierig geschreven. Judith Visser weet de rode draad goed vast te houden, terwijl zij anderzijds mooie, pakkende en gedetailleerde beschrijvingen geeft. Ik ben nu al nieuwsgierig naar haar volgende boek: Tinseltown. Dit boek wordt het tweede van de Kim-trilogie en zal zich gaan afspelen in Hollywood. Waar het in Tegengif draaide om wraak en walging, staat in Tinseltown de wereld van de schijn centraal.

Manja

Tegengif – Judith Visser

Uitgeverij Passage – ISBN 9054521589